یاد باد آنکه سر کوی توام منزل بود
دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود
راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاک
در زبان بود مرا آنچه تو را در دل بود

دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت
بشکست عهد و از غم ما هیچ غم نداشت
یارب مگیرش ار چه دل ِ چون کبوترم
افکند و کشت و عزت صید حَرَم نداشت

سال ها پیروی مذهب رندان کردم
تا به فتوی ِ خرد حرص به زندان کردم
من به سرمنزل عنقا نه به خود بردم راه
قطع این مرحله با مرغ سلیمان کردم

شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد
بنده ی طلعت او باش که آنی دارد
شیوه ی حور و پری خوب و لطیف است ولی
خوبی آن است و لطافت که فلانی دارد