یاد باد آنکه سر کوی توام منزل بود
دیده را روشنی از خاک درت حاصل بود
راست چون سوسن و گل از اثر صحبت پاک
در زبان بود مرا آنچه تو را در دل بود

شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد
بنده ی طلعت او باش که آنی دارد
شیوه ی حور و پری خوب و لطیف است ولی
خوبی آن است و لطافت که فلانی دارد

روی بنمای و مرا گو که ز جان دل برگیر
پیش شمع آتش پروانه به جان گو درگیر
در لب تشنه ی ما بین و مدار آب دریغ
بر سر کشته ی خویش آی و زخاکش برگیر

راهی است راه عشق که هیچش کناره نیست
آنجا جز آن که جان بسپارند چاره نیست
هر گه که دل به عشق دهی خوش دمی بود
در کار خیر حاجت ِ هیچ استخاره نیست

صوفی از پرتو می راز نهانی دانست
گوهر هر کس از این لعل توانی دانست
قدر مجموعه ی گل مرغ سحر داند و بس
که نه هر کو ورقی خواند معانی دانست

ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش
دلم از عشوه ی شیرین شکرخای تو خوش
همچو گلبرگ طری بود وجود تو لطیف
همچو سرو و چمن خلد سراپای تو خوش